این ماده میگوید که حکمهای کیفری چه زمانی قابل اجرا هستند. یعنی اگر حکمی قطعی شده باشد، دیگر نمیتوان آن را به تعویق انداخت و باید اجرا شود. مهمترین نکته این است که برخی آراء همان ابتدا قطعی هستند، مثل حکم دادگاه بدوی که دیگر قابل اعتراض نباشد. اما گاهی هم حکمی صادر میشود که طرفین میتوانند به آن اعتراض کنند؛ اگر در مهلت قانونی کسی واخواهی (اعتراض به حکم غیابی) یا تجدیدنظر یا فرجامخواهی نکند، یا دادگاه بالاتر اعتراض را رد کند، آن حکم قطعی و قابل اجرا میشود. همچنین اگر دادگاه تجدیدنظر حکم دادگاه بدوی را تأیید کند یا خودش حکم جدیدی بدهد، این رأی هم فوراً اجرا میشود. همین طور اگر رأیی به تأیید دیوان عالی کشور (مرجع فرجام) برسد، دیگر قطعی است و باید اجرا شود. در همه این موارد، منظور از «ابلاغ» این است که رأی به طرفین ابلاغ شده باشد؛ چون تا ابلاغ نشود، مهلت اعتراض شروع نمیشود و رأی قابل اجرا نیست.