این ماده به تشکیلات اجرای احکام کیفری در دادسراها میپردازد و مشخص میکند که برای انجام امور مربوط به اجرای حکم، چند رکن اصلی پیشبینی شده است: قاضی اجرای احکام، مددکار اجتماعی، مأمور اجرا و مأمور مراقبتی. هر کدام از این افراد وظایف مشخصی دارند، مثلاً مأمور اجرا حکم را به مورد اجرا میگذارد و مأمور مراقبتی بر رفتار محکومانی که تحت نظارت هستند نظارت میکند. مددکار اجتماعی نیز به عنوان مشاور در کنار قاضی حضور دارد تا مسائل اجتماعی و خانوادگی محکوم را بررسی کند. تبصره این ماده شرط مهمی را برای تصدی سمت قاضی اجرای احکام کیفری تعیین کرده است: این قاضی باید حداقل سه سال سابقه خدمت در منصب قضاوت داشته باشد. یعنی یک قاضی تازهکار یا کسی که به تازگی مراحل قضاوت را طی کرده نمیتواند مستقیم به عنوان قاضی اجرای احکام منصوب شود، بلکه باید پیش از آن تجربه کافی در دادرسی یا سایر پستهای قضایی کسب کرده باشد. هدف از این شرط، جلوگیری از اشتباه در اجرای حکم و احترام به حقوق محکومان است، زیرا اجرای احکام کیفری نیازمند آشنایی کامل با قوانین و رویههای قضایی است.