هر رأیی که دادگاه صادر میکند، باید در متن خودش مشخص کند که این رأی حضوری است یا غیابی. همچنین باید بگوید که آیا میشود به آن اعتراض کرد یا نه و اگر میشود، راه اعتراض چیست: آیا واخواهی است (برای آرای غیابی)، تجدیدنظرخواهی است یا فرجامخواهی. دادگاه موظف است مهلت قانونی برای هر کدام از این اعتراضها و همچنین مرجعی که باید به آن مراجعه کرد را هم در رأی بنویسد. حالا اگر دادگاه اشتباه کند و رأیی را غیرقابل اعتراض اعلام کند در حالی که قانوناً قابل اعتراض است، این اشتباه دادگاه حق طرف دعوا را از بین نمیبرد. یعنی شخصی که از رأی ناراضی است، میتواند طبق قانون به آن اعتراض کند، حتی اگر در رأی نوشته شده باشد که قابل اعتراض نیست. در واقع آنچه در رأی نوشته میشود، فقط یک راهنمایی است و اگر اشتباه باشد، مانع استفاده از حق قانونی اعتراض نخواهد شد.