اگر متهمی در دادگاه صریح و روشن بگوید که جرمی را انجام داده و این اعتراف بهگونهای باشد که هیچ تردیدی در درستی و داوطلبانه بودن آن وجود نداشته باشد، قاضی میتواند بدون نیاز به دلیل دیگر، تنها بر پایه این اقرار حکم محکومیت صادر کند. منظور از «صریح» این است که متهم مستقیماً و بدون ابهام بگوید «من این کار را کردم» و منظور از «اختیاری» هم این است که اعتراف زیر فشار یا با تهدید و وعده و وعید نباشد. این قاعده برای همه انواع جرایم و در همه دادگاهها کاربرد دارد. نکته مهم این است که اگر قاضی کوچکترین شکی کند - مثلاً اعتراف متناقض باشد یا نشانههایی از اکراه در آن دیده شود - نمیتواند فقط به اقرار اکتفا کند و باید به دنبال ادله دیگر بگردد. بنابراین اختیار قاضی در پذیرش اقرار مطلق نیست و او موظف است از صحت و اختیاری بودن آن اطمینان کامل پیدا کند. در عمل، این ماده به معنای سرعت بخشیدن به دادرسی است؛ چون وقتی متهم خودش به جرم اعتراف میکند، دادگاه از انجام تحقیقات گسترده و جمعآوری دلایل دیگر بینیاز میشود. اما از طرف دیگر، این اختیار دادگاه با مسئولیت سنگینی همراه است: اگر اعتراف واقعاً داوطلبانه نباشد، رأی صادره بر اساس اقرار باطل خواهد بود و ممکن است در مراحل بالاتر نقض شود.