این ماده規定 میکند که قاضی یا بازپرس چگونه باید به مأموران پلیس یا سایر ضابطان دادگستری دستور بدهد. اصل بر این است که دستورها باید کتبی باشد و در آن دقیقاً مشخص شود که چه کاری باید انجام شود و چه مهلتی دارد. اما اگر اوضاع فوری باشد و فرصت نوشتن نباشد، میتواند دستور شفاهی بدهد. در آن حالت فوری، مأمور باید همزمان با اجرای دستور، همه کارهایی را که انجام میدهد در یک صورتجلسه بنویسد. سپس در سریعترین زمان ممکن و حداکثر تا ۲۴ ساعت بعد، آن صورتجلسه را نزد قاضی ببرد تا امضا کند. این کار برای این است که دستور شفاهی بعداً ثبت شود و مشخص باشد که قاضی واقعاً آن را صادر کرده است. اگر مأمور این تشریفات را رعایت نکند، مثلاً ظرف ۲۴ ساعت صورتجلسه را به امضای قاضی نرساند، اقدامات او ممکن است از نظر قانونی معتبر نباشد و حتی مسئولیت کیفری یا انتظامی برایش ایجاد کند. پس هم قاضی و هم مأمور باید مراقب رعایت این اصول باشند.