وقتی شاهد در دادگاه حاضر میشود، قاضی موظف است هر ویژگی ظاهری جسمی و روانی او را که احتمالاً روی ارزش و اعتبار گواهیاش تأثیر میگذارد، در صورتجلسه یادداشت کند. این ویژگیها شامل مواردی مانند مشکلات بینایی، شنوایی، حافظه، یا حالات روحی آشکار مثل اضطراب شدید یا اختلال در درک زمان و مکان میشود. هدف از این کار این است که بعدها دادگاه یا مرجع بالاتر بتواند ببیند آیا شرایط شاهد در لحظه ادای شهادت میتوانسته صحت گواهی او را خدشهدار کند یا نه. اگر مشخصات تأثیرگذاری ثبت نشود، ممکن است قضاوت در مورد شهادت ناقص بماند. البته صرف داشتن این ویژگیها بهمعنای رد شهادت نیست، بلکه قاضی باید با توجه به همه جوانب تصمیم بگیرد.