بر اساس این ماده، هرگاه دادگاه برای روشن شدن حقیقت پرونده به حضور یک شاهد یا مطلع نیاز داشته باشد، ابتدا با ارسال احضاریه از او دعوت میکند تا در جلسه دادگاه حاضر شود. در این احضاریه باید دقیقاً مشخص کند که شاهد یا مطلع درباره چه موضوعی باید شهادت بدهد یا اطلاعات بدهد و همچنین عواقب قانونی عدم حضور را هم گوشزد کند. اگر آن شخص بدون دلیل موجه در دادگاه حاضر نشود، دادگاه میتواند دستور جلب او را صادر کند. اما این جلب فقط در دو حالت صورت میگیرد: اول اینکه بدون شهادت یا اطلاعات او حقیقت پرونده کشف نشود و حق کسی احقاق نگردد، دوم اینکه جرم مورد نظر با امنیت و نظم عمومی جامعه مرتبط باشد. در غیر این صورت، صرف غیبت شاهد یا مطلع دلیل کافی برای جلب نیست. نکته کاربردی این است که قانون برای شاهد و مطلع تکلیف ایجاد کرده تا در صورت لزوم در دادگاه حاضر شوند و اگر بدون عذر موجه از این کار سر باز زنند، ممکن است با جلب شدن مواجه شوند. عذر موجه هم مواردی مانند بیماری شدید یا سفر اضطراری است که مانع حضور فرد میشود.