در شرایطی که رئیس قوه قضائیه تشخیص دهد که در یک بخش (بخشی از یک شهرستان) نیاز به یک دادگاه محلی وجود دارد، میتواند دستور تشکیل دادگاه عمومی بخش را بدهد. این دادگاه وظیفه رسیدگی به همه جرمهایی را دارد که در صلاحیت دادگاه کیفری دو هستند؛ یعنی جرائمی که مجازات آنها سنگین نیست و درجه اهمیت کمتری دارند. بر اساس تبصره اول، اگر در یک شهرستان تازهتأسیس تعداد دعاوی حقوقی و کیفری کم باشد و تشکیل یک دادگستری کامل (دادسرا و دادگاههای مختلف) لازم نباشد، رئیس قوه قضائیه میتواند به جای آن فقط دادگاه عمومی بخش را راهاندازی کند. از طرف دیگر، تبصره دوم میگوید که اگر در یک بخش تعداد دعاوی آنقدر زیاد باشد که به یک مجموعه قضایی کامل نیاز باشد، رئیس قوه قضائیه میتواند دستور تشکیل دادگستری با همان اختیارات و ساختار دادگستری شهرستان را بدهد. در عمل، این ماده به رئیس قوه قضائیه قدرت انعطاف میدهد تا بسته به حجم کار قضایی هر منطقه، نوع و اندازه دادگاه را تعیین کند: از یک دادگاه ساده بخش تا یک دادگستری کامل شهرستانی.