در جریان تحقیقات اولیه، وقتی یک کودک یا نوجوان (زیر ۱۸ سال) متهم به جرمی میشود، دادگاه او را به والدین یا سرپرست قانونیاش تحویل میدهد. اگر پدر و مادر در دسترس نباشند یا از پذیرش کودک خودداری کنند، قاضی میتواند کودک را به شخص یا نهادی دیگر که صلاح بداند بسپارد. این افراد موظفند هر وقت دادگاه نیاز داشته باشد، کودک یا نوجوان را تحویل دهند. نوجوانان ۱۵ تا ۱۸ سال هم خودشان مسئولند که به موقع خود را به دادگاه معرفی کنند. دادگاه فقط از متهمان بالای ۱۵ سال میتواند کفیل یا وثیقه بخواهد. اگر نوجوان بالای ۱۵ سال نتواند کفیل بیاورد یا وثیقه بگذارد، یا جرمش از آن دسته جرائمی باشد که در ماده ۲۳۷ قانون آیین دادرسی کیفری آمده، دادسرا یا دادگاه میتواند دستور نگهداری موقت او را در کانون اصلاح و تربیت بدهد. این تصمیم باید مطابق شرایط ماده ۲۳۸ گرفته شود. تبصره این ماده میگوید که قرار نگهداری موقت در کانون اصلاح و تربیت از نظر قانونی همان آثار و احکام بازداشت موقت را دارد. یعنی حقوق و محدودیتهایی که برای بازداشت موقت در نظر گرفته شده، در اینجا هم جاری است.