این ماده میگوید وقتی جرمی در یک شهر رخ میدهد اما دادگاه صالح برای رسیدگی به آن در شهر دیگری قرار دارد، کدام دادسرا باید کارهای مقدماتی مثل تحقیق و جمعآوری دلیل را انجام دهد. طبق این قاعده، وظیفه با دادسرایی است که در کنار همان دادگاه صالح فعالیت میکند، نه دادسرای محل وقوع جرم. مثلاً اگر جرمی در شیراز اتفاق بیفتد ولی دادگاه صلاحیتدار در تهران باشد، دادسرای تهران باید پرونده را تشکیل دهد و تحقیقات را انجام دهد. اما اگر قانون خاصی طور دیگری گفته باشد، مثلاً برای برخی جرائم خاص دادسرای محل وقوع جرم را صالح بداند، آن قانون مقدم است. این ماده در واقع تکلیف دادسراها را در مواردی که محل جرم با محل دادگاه صالح متفاوت است روشن میکند تا از سردرگمی و تداخل وظایف جلوگیری شود.