اگر متهمی که تحت قرار نظارت قضائی قرار گرفته، تمام دستورهایی را که قاضی برایش تعیین کرده بهدرستی انجام دهد، میتواند از این حسن رفتار خود برای کاهش مجازات استفاده کند. برای این کار، خودش باید درخواست بدهد و دادستان هم آن درخواست را تأیید کند، یا خود دادستان پیشنهاد تخفیف مجازات را بدهد. در این صورت، دادگاه اختیار دارد که با رعایت قوانین مربوط، مجازات او را سبکتر کند. منظور از «قرار نظارت قضائی» همان محدودیتهایی است که قاضی برای متهم تعیین میکند تا از وقوع جرم یا فرار او جلوگیری کند؛ مثلاً ممنوعیت خروج از کشور یا حضور در محلهای خاص. بنابراین اگر متهم این محدودیتها را رعایت کند، این رعایت میتواند دلیلی برای تخفیف مجازات نهایی او باشد. نکته اینجاست که دادگاه مجبور نیست حتماً تخفیف بدهد، بلکه این یک اختیار برای قاضی است. همچنین تخفیف باید در چارچوب قانون انجام شود و نمیتواند خارج از ضوابط قانونی باشد. این ماده راهی است برای تشویق متهمان به همکاری و پایبندی به مقررات قضائی.