قاضی هنگام صدور قرار تأمین یا نظارت قضائی باید با توجه به ویژگیهای پرونده و متهم تصمیم بگیرد. یعنی نمیتواند برای همه متهمان یک نوع قرار صادر کند، بلکه باید عواملی مثل نوع جرم، سنگینی مجازات، دلیلها و مدارک موجود، احتمال فرار یا مخفی شدن متهم، سابقه کیفری، وضعیت روحی و جسمی، سن، جنسیت، شخصیت و آبروی متهم را در نظر بگیرد و قرار را متناسب با این موارد تعیین کند. مثلاً برای یک جرم سبک و متهم بیسابقه نباید قرار سنگین مثل بازداشت موقت صادر شود. اگر قاضی بدون توجه به این معیارها، قرار نامتناسبی بگیرد - مثلاً برای جرمی کوچک وثیقه سنگین تعیین کند - تخلف انتظامی محسوب میشود و طبق تبصره این ماده، از درجه چهار به بالا مجازات انتظامی خواهد داشت.