این ماده دربارهٔ تغییر قرار تأمین (مانند وثیقه یا کفالت) در جریان دادرسی کیفری صحبت میکند. تا زمانی که کیفرخواست تنظیم نشده، دادستان میتواند از بازپرس بخواهد که قرار تأمین را سنگینتر یا سبکتر کند. اگر بازپرس با این درخواست موافق نباشد، اختلاف به دادگاه ارجاع میشود و نظر دادگاه برای هر دو لازمالاجراست. پس از تنظیم کیفرخواست هم دادستان میتواند همین درخواست را مستقیماً از دادگاهِ محل رسیدگی بکند. خود متهم هم میتواند تقاضای تخفیف قرار تأمین بدهد، حتی اگر پرونده در مرحلهٔ فرجامخواهی (اعتراض به حکم) باشد. دادگاه صادرکنندهٔ حکم همچنان میتواند به این درخواست رسیدگی کند. اگر دادگاه درخواست را رد کند، این رد در پرونده ثبت میشود و دیگر قابل اعتراض نیست. طبق تبصرهٔ اول، هر طرف فقط یک بار میتواند درخواست تشدید یا تخفیف بدهد. تبصرهٔ دوم هم میگوید خود دادگاه در هر مرحلهای اگر قرار تأمین را نامناسب ببیند، میتواند آن را تغییر دهد.