در جریان تحقیقات مقدماتی، بازپرس این اختیار را دارد که هر زمان لازم بداند، قرار تأمینی را که برای متهم صادر کرده، تغییر دهد. این تغییر میتواند به دو صورت باشد: یا نوع قرار عوض شود، مثلاً قرار کفالت به وثیقه تبدیل گردد، یا مبلغ آن کم یا زیاد شود. هدف از این اختیار، انعطافپذیری در برابر شرایط جدید پرونده و رفتار متهم است. مثلاً اگر متهم پس از صدور قرار، قصد فرار داشته باشد، بازپرس میتواند قرار را تشدید کند. برعکس، اگر متهم همکاری کند و خطر متواری شدنش کاهش یابد، امکان تخفیف قرار وجود دارد. این تصمیم بازپرس باید با رعایت ضوابط کلی قانون آیین دادرسی کیفری گرفته شود و خودسرانه نیست. تبصره ماده هم تصریح میکند که تشدید یا تخفیف لزوماً به معنی تغییر نوع قرار نیست؛ گاهی فقط مبلغ وثیقه یا کفالت افزایش یا کاهش مییابد. در عمل، این ماده به بازپرس اجازه میدهد متناسب با پیشرفت تحقیقات، قرار را با شرایط واقعی متهم هماهنگ کند.