قانون میگوید که دادگاهها و بازپرسها نمیتوانند هر کسی را که متهم به جرمی شده بازداشت موقت کنند، مگر اینکه جرمی که به او نسبت داده میشود در لیست مشخصی قرار داشته باشد و در عین حال مدارک و شواهد کافی هم علیه او وجود داشته باشد. این قانون برای جلوگیری از بازداشتهای خودسرانه و بیدلیل وضع شده است. جرایمی که اجازه بازداشت موقت میدهند عبارتند از: جرایمی که مجازاتشان اعدام، حبس ابد یا قطع عضو است، یا جرایم عمدی که به بدن کسی آسیب بزند و دیه آن یک سوم دیه کامل یا بیشتر باشد؛ جرایم تعزیری درجه چهار و بالاتر (یعنی جرایمی که مجازاتشان سنگین است)؛ جرایم علیه امنیت داخلی و خارجی کشور که مجازاتشان درجه پنج و بالاتر باشد؛ مزاحمت و آزار بانوان و کودکان و همچنین تظاهر به قدرت و ایجاد مزاحمت با چاقو یا هر سلاح دیگر؛ و در نهایت سرقت، کلاهبرداری، رشوه، اختلاس، خیانت در امانت، جعل یا استفاده از سند جعلی، به شرطی که متهم پیش از این یک بار به طور قطعی به خاطر یکی از همین جرایم محکوم شده باشد. نکته دیگر اینکه تبصره این ماده میگوید هر قانون خاصی که قبلاً بازداشت موقت را برای جرمی الزامی کرده بود (به جز قوانین مربوط به نیروهای مسلح)، از تاریخ اجرای این قانون لغو میشود. یعنی دیگر هیچ جرمی نیست که دادگاه ناچار باشد بدون بررسی شرایط، متهم را حتماً بازداشت کند.