وقتی شاهد یا مطلعی در بازجویی حاضر میشود، حرفهای او را باید دقیقاً در صورتجلسه بنویسند. بعد از نوشتن، آن صورتجلسه برای خودش خوانده میشود و اگر سواد دارد امضا میکند و اگر نه، اثر انگشت میزند. این کار برای این است که بعداً کسی نتواند بگوید حرفی نزده یا حرفش را عوض کرده است. حالا اگر شاهد یا مطلع از امضا یا اثر انگشت زدن خودداری کند یا نخواهد شهادت بدهد، بازپرس و منشی باید این موضوع را در همان صورتجلسه یادداشت کنند و خودشان تمام صفحههای صورتجلسه را امضا بزنند. طبق تبصره، بازپرس وظیفه دارد حتماً از او بپرسد چرا امضا نمیکند یا چرا حاضر به شهادت نیست و جوابش را هم در صورتجلسه بنویسد. این ماده در عمل تضمین میکند که نه شاهد بتواند به راحتی از زیر بار حرفش در برود و نه بازپرس بتواند ادعا کند شاهد حرفی زده که در صورتجلسه نیامده. اگر شاهد بدون دلیل منطقی از ادای شهادت یا امتناع کند، ممکن است بعداً با اتهام خودداری از شهادت مواجه شود.