اگر در جریان تحقیقات مقدماتی (مرحلهای که بازپرس پرونده را بررسی میکند) یکی از طرفهای دعوا مانند شاکی، متهم، یا حتی یک شاهد یا مطلع، ناشنوا باشد یا نتواند صحبت کند، بازپرس موظف است فردی قابل اعتماد را به عنوان مترجم تعیین کند. این مترجم باید بتواند از طریق زبان اشاره یا با کمک وسایل فنی (مثل تبلت یا نرمافزارهای مخصوص) منظور آن شخص را برساند. انتخاب این مترجم به عهده بازپرس است، اما باید کسی باشد که طرفین به او اعتماد داشته باشند. مترجم پیش از شروع کار باید سوگند یاد کند که درستگویی و امانتداری را رعایت میکند. یعنی آنچه را که شخص ناشنوا یا لال با اشاره یا وسایل فنی میگوید، دقیقاً به بازپرس منتقل کند و برعکس. اگر آن شخص بتواند بنویسد، یک راه سادهتر هم وجود دارد: منشی دادسرا سؤال را برایش مینویسد و او پاسخ را کتبی میدهد. در این صورت دیگر نیازی به مترجم نیست. نکته مهم در عمل این است که این قانون برای حفظ حقوق همه افراد در فرآیند دادرسی وضع شده. اگر بازپرس این کار را انجام ندهد و مثلاً از یک ناشنوا بدون مترجم تحقیق کند، ممکن است تحقیقات او ناقص باشد و بعداً در دادگاه قابل استفاده نباشد. هدف این است که هیچکس به خاطر ناتوانی در شنیدن یا صحبت کردن، از حق دفاع از خود محروم نشود.