در جریان یک پرونده کیفری، گاهی برای روشن شدن حقیقت، نیاز است که قاضی تحقیق کننده (بازپرس) شخصاً به محل وقوع جرم برود یا از اهالی محل و افراد مطلع پرس و جو کند. این اقدام که «تحقیق محلی» یا «معاینه محل» نام دارد، یا به تشخیص خود بازپرس انجام میشود یا اگر متهم یا شاکی (شخصی که از دیگری شکایت کرده) آن را درخواست کند، بازپرس موظف است دستور آن را صادر کند. هدف از این کار این است که قاضی با دیدن صحنه جرم یا شنیدن نظر ساکنان محل، به درک بهتری از ماجرا برسد و بتواند رأی عادلانهتری صادر کند. این ماده به بازپرس اختیار میدهد که هر زمان صلاح بداند یا به درخواست طرفین دعوا، برای کشف واقعیت به محل برود. در عمل، این اقدام بیشتر در پروندههایی مثل تصادف، نزاع، سرقت یا قتل کاربرد دارد که محل وقوع جرم نقش مهمی در اثبات یا رد اتهام ایفا میکند. بازپرس در معاینه محل میتواند از کارشناسان نیز کمک بگیرد و نتیجه را در پرونده ثبت کند. توجه داشته باشید که اگر متهم یا شاکی چنین درخواستی کند، بازپرس نمیتواند بدون دلیل موجه از انجام آن خودداری کند. در صورت امتناع بیدلیل، طرفین میتوانند به دادگاه صالح شکایت کنند. این ماده نشاندهنده اهمیت حضور قاضی در صحنه جرم برای احقاق حق است.