این ماده دربارهٔ وضعیتی است که یک دادگاه به دادگاه دیگر در شهر یا استان دیگر نیابت قضائی میدهد تا قرار تأمینی را اجرا کند. اگر در نتیجهٔ اجرای این نیابت، متهم بازداشت شود، پرونده باید ابتدا به دادستان محل اجرای نیابت فرستاده شود تا وی نظر خود را دربارهٔ ادامه یا لغو بازداشت اعلام کند. هدف از این کار نظارت محلی بر بازداشت انجامشده در حوزهٔ قضائی خودشان است. اگر خود متهم به بازداشتش اعتراض داشته باشد، این اعتراض در دادگاه صالح همان محل اجرای نیابت بررسی میشود و نه در دادگاهی که نیابت را صادر کرده است. این یعنی رسیدگی به اعتراض در جایی انجام میشود که متهم در بازداشت به سر میبرد، تا دسترسی او به دادگاه آسانتر باشد. دادگاه صالح هم با همان تشریفات قانونی معمول به اعتراضش رسیدگی میکند. به این ترتیب، هم دادستان محل بهعنوان مقام نظارتکننده بر بازداشت اظهارنظر میکند و هم اگر متهم خواهان آزادی باشد، ناچار نیست به شهری دیگر برود یا وکیلی از آن شهر بگیرد؛ بلکه همان دادگاه محل زندان یا بازداشتگاه به شکایتش رسیدگی میکند.