گاهی بازپرس برای ادامه تحقیقات نیاز دارد کاری خارج از حوزه قضائی خودش انجام بدهد؛ مثلاً از خانهای در شهر دیگر بازرسی کند یا از شاهدی که آنجا زندگی میکند بازجویی کند. در این شرایط خودش نمیتواند برود و آن کار را انجام دهد، بلکه باید یک «قرار نیابت قضائی» صادر کند. یعنی از بازپرس یا قاضی همان محل میخواهد که آن اقدام خاص را به جای او انجام بدهد. او باید اصل یا رونوشت مدارک لازم را بفرستد و دقیقاً مشخص کند چه کاری باید انجام شود. بازپرسی که نیابت به او داده شده موظف است فقط همان کاری را که در نیابت تعیین شده انجام دهد و بعد از امضای اوراق، همه مدارک را برای مرجع اصلی (نیابتدهنده) بفرستد. اگر حین اجرا بفهمد که بخشی از کار باید در حوزه قضائی دیگری انجام شود، خودش آن اوراق را به مرجع مربوطه میفرستد و به بازپرس نیابتدهنده هم اطلاع میدهد. دو نکته مهم در تبصرهها آمده: اولاً در حوزه قضائی بخش، انجام نیابت بر عهده رئیس دادگاه یا دادرس علیالبدل آنجاست. ثانیاً اگر رأی دادگاه مستند به اقرار متهم یا شهادت شاهد باشد، قاضیای که میخواهد رأی بدهد حتماً باید خودش شخصاً آن اقرار یا شهادت را بشنود و نمیتواند این کار را با نیابت به دیگری واگذار کند.