قانون تجارت برای شرکتهای سهامی (عام و خاص) قاعدهای وضع کرده که بر اساس آن، هر سهامدار نمیتواند صرفاً به صرف داشتن یک سهم در مجامع عمومی شرکت حضور پیدا کند. بلکه اساسنامه هر شرکت میتواند حداقلی از تعداد سهام را برای حق ورود به مجمع تعیین کند. این حداقل میتواند مثلاً ۱۰ سهم، ۱۰۰ سهم یا هر عدد دیگری باشد که در اساسنامه قید میشود. مهم این است که این شرط هم برای کسی که خودش مالک سهام است (مالکیت) و هم برای کسی که از طرف دیگران وکالت دارد تا در مجمع رأی بدهد، یکسان اعمال میشود. یعنی وکیل هم برای ورود به جلسه باید به اندازه همان حداقل تعیینشده در اساسنامه، سهم داشته باشد یا از طرف سهامداری که آن تعداد سهم را دارد وکالت گرفته باشد. نتیجه عملی این ماده این است که سهامداران خرد که تعداد سهامشان از حد نصاب تعیینشده در اساسنامه کمتر است، نمیتوانند شخصاً در مجمع شرکت کنند، مگر اینکه سهام خود را با دیگران تجمیع کنند و یک نفر را به عنوان نماینده مشترک معرفی نمایند. تخلف از این شرط میتواند موجب ابطال تصمیمات مجمع شود.