قانون برای شرکتهای با مسئولیت محدود دو الزام اسمی تعیین کرده است. اول اینکه حتماً باید عبارت «با مسئولیت محدود» در نام شرکت ذکر شود. اگر این کار انجام نشود، شرکت در برابر دیگران مثل یک شرکت تضامنی در نظر گرفته میشود و همه شرکا مسئولیت نامحدود پیدا میکنند. دوم اینکه اسم هیچ یک از شرکا نباید در نام شرکت بیاید. اگر نام یکی از شرکا در اسم شرکت قید شود، آن شریک خاص در مقابل اشخاص ثالث مانند یک شریک ضامن در شرکت تضامنی مسئول خواهد بود و میتوانند بدهیهای شرکت را از او شخصاً مطالبه کنند. این قوانین برای حمایت از اشخاص ثالثی است که با شرکت قرارداد میبندند. با دیدن عبارت «با مسئولیت محدود» میفهمند که دارایی شخصی شرکا جدا از دارایی شرکت است. اما اگر این عبارت نباشد، از نظر قانونی فرض بر این است که شرکا میخواستهاند مثل تضامنی مسئولیت نامحدود داشته باشند. همچنین اگر اسم شریکی در نام شرکت باشد، دیگران حق دارند تصور کنند که او شخصاً پشتوانه مالی شرکت است و در صورت لزوم میتوانند به دارایی شخصی او مراجعه کنند. پس عمل نکردن به این دو الزام اسمی، مسئولیت شرکا را از محدود به نامحدود تغییر میدهد. شرکا باید در زمان ثبت شرکت و انتخاب نام دقت کنند تا ناخواسته مسئولیت بیشتری از آنچه قصد داشتند به عهده نگیرند.