شرکتها، مؤسسات و دیگر اشخاص حقوقی در ایران میتوانند مانند افراد حقیقی صاحب حق و مسئولیت شوند. مثلاً یک شرکت میتواند مالک ساختمان باشد، قرارداد ببندد، در دادگاه شکایت کند یا علیه آن شکایت شود. اما این توانایی محدود به اموری است که ذاتاً با ماهیت غیرانسانی این اشخاص سازگار باشد. برخی حقوق و وظایف فقط به انسان اختصاص دارد و قابل انتقال به شخص حقوقی نیست. برای نمونه، یک شرکت نمیتواند پدر یا مادر کسی باشد، یا فرزندی داشته باشد، یا از حقوق ناشی از نسبتهای خانوادگی مانند ارث بردن از طریق نسب بهرهمند شود. به عبارت دیگر، هر آنچه که به هویت زیستی و عواطف انسانی گره خورده، از دایره حقوق اشخاص حقوقی خارج است. در نتیجه، شخص حقوقی در چارچوب اهداف و فعالیتهای قانونی خود از بسیاری از حقوق شهروندی برخوردار است، اما هیچگاه نمیتواند جایگزین انسان در روابط شخصی و خانوادگی شود. این تمایز باعث میشود تا اشخاص حقوقی در عین برخورداری از شخصیت مستقل، همچنان در حوزۀ مشخصی فعالیت کنند.