وقتی یک نهاد دولتی یا شهرداری توسط قانون یا مرجع رسمی ایجاد میشود، از همان لحظه تأسیس، یک شخصیت حقوقی مستقل پیدا میکند. یعنی میتواند در روابط حقوقی مانند یک شخص حقیقی عمل کند: مالک شود، قرارداد ببندد، در دادگاه طرف دعوا قرار گیرد و تعهدات بپذیرد. برخلاف شرکتهای خصوصی که برای بهدست آوردن شخصیت حقوقی باید در مرجع ثبت شرکتها به ثبت برسند، این نهادهای عمومی نیازی به ثبت ندارند. مبنای این تفاوت این است که وجود و صلاحیت این نهادها مستقیماً ناشی از قانون یا تصمیم مراجع رسمی است، نه از تشریفات ثبتی. بنابراین از نظر حقوقی، یک شهرداری یا سازمان دولتی به محض تصویب اساسنامه یا دستور ایجاد، میتواند بدون طی کردن فرایند ثبت، اقدامات حقوقی خود را آغاز کند.