وقتی تاجری ورشکست میشود، گاهی طلبکارها به این نتیجه میرسند که به نفعشان است به او اجازه بدهند مدتی به کارش ادامه بدهد. این ماده میگوید اگر در این مدت، وکیل یا عاملی که از طرف تاجر ورشکسته معامله میکند، تعهداتی ایجاد کند که از دارایی تاجر بیشتر باشد، فقط همان طلبکارهایی که با ادامه کار موافقت کردهاند در برابر این تعهدات مسئولیت دارند. یعنی طلبکارهایی که مخالف ادامه کار بودهاند، هیچگونه مسئولیتی در قبال بدهیهای جدید ندارند. مسئولیت این طلبکاران موافق دو ویژگی مهم دارد: اول اینکه «شخصاً» مسئول هستند، یعنی نمیتوانند بگویند ما فقط به اندازه سهممان در دارایی ورشکسته جوابگو هستیم. دوم اینکه این مسئولیت محدود است به نسبت طلب هر کدامشان و در چارچوب اختیاری که به تاجر یا عامل دادهاند. مثلاً اگر طلبکاری یک میلیون تومان طلب داشته باشد و اختیار معامله تا پانصد هزار تومان داده باشد، در صورت بروز تعهد اضافی، فقط تا همان پانصد هزار تومان مسئول خواهد بود. نکته پایانی اینکه این طلبکاران علاوه بر مسئولیت مستقیم در تعهدات جدید، همچنان سهم خود را از دارایی تاجر ورشکسته هم دریافت میکنند. یعنی دو بار جریمه نمیشوند: هم از دارایی موجود به نسبت طلبشان بهره میبرند و هم در صورت لزوم، تعهدات فراتر از آن را جبران میکنند.