این ماده به وضعیتی میپردازد که یک شرکت تضامنی، مختلط یا نسبی ورشکست میشود. در چنین شرایطی، طلبکاران دو راه دارند: یا با خود شرکت قرارداد ارفاقی (توافق برای بازپرداخت بخشی از بدهی یا مهلتگیری) ببندند، یا این قرارداد را فقط با یک یا چند نفر از شرکای ضامن منعقد کنند. اگر گزینه دوم را انتخاب کنند، یعنی با شرکت کاری ندارند و فقط با آن شرکا به توافق میرسند. نتیجه این انتخاب این است که دارایی خود شرکت (همان اموال و سرمایه شرکت) طبق قوانین عادی ورشکستگی بین طلبکاران تقسیم میشود، اما دارایی شخصی آن شرکایی که با آنها قرارداد ارفاقی بسته شده، دیگر بین طلبکاران تقسیم نخواهد شد. این یعنی طلبکاران نمیتوانند برای وصول باقیمانده بدهی به اموال شخصی آن شرکا دستدرازی کنند. همچنین، آن شریک یا شرکای ضامنی که با طلبکاران قرارداد خصوصی بستهاند، حق ندارند برای پرداخت بدهی از اموال شرکت استفاده کنند؛ فقط میتوانند از دارایی شخصی خودشان این کار را انجام دهند. و نکته آخر اینکه همان شریک، دیگر مسئولیتی بابت ضمانت شرکت ندارد و از این بابت رها میشود.