این ماده به وضعیت معیشتی شخص ورشکسته در جریان رسیدگی به ورشکستگی میپردازد. اگر اکثریت بستانکاران (که در ماده ۴۸۰ قانون تجارت مشخص شده) موافقت کنند، دادگاه موظف است مبلغی را برای هزینههای زندگی ورشکسته تعیین کند. این مبلغ با رعایت محدودیتهای ماده ۴۴۷ همان قانون محاسبه میشود. منظور از «اعاشه» همان هزینههای ضروری روزمره مانند خوراک، پوشاک و مسکن است. دادگاه با توجه به وضعیت مالی ورشکسته و شرایط متعارف زندگی، مبلغی را تعیین میکند که از محل داراییهای ورشکسته پرداخت میشود. این کمکمعاش تا زمانی ادامه مییابد که روند رسیدگی به ورشکستگی پایان نیافته است. نکته قابل توجه این است که حتی اگر ورشکسته تمام دارایی خود را از دست داده باشد، قانون اجازه نمیدهد او بدون هیچ منبع درآمدی برای گذران زندگی روزمره رها شود. موافقت اکثریت بستانکاران هم نشاندهنده این است که طلبکاران اصلی نیز با اختصاص بخشی از داراییهای ورشکسته به هزینههای معیشتی او موافق هستند.