قرارداد ارفاقی توافقی است که بین تاجر ورشکسته و طلبکارانش منعقد میشود تا نحوه پرداخت بدهیها را مشخص کند. اگر تاجر ورشکسته به تعهدات خود در این قرارداد عمل نکند، هر یک از طلبکاران میتواند با مراجعه به دادگاه درخواست فسخ قرارداد را بدهد. این دعوا علیه خود تاجر اقامه میشود و هدف آن بازگشت به وضعیت پیش از قرارداد و امکان پیگیری طلبها بر اساس قواعد عادی ورشکستگی است. در عمل، این ماده به طلبکاران حق میدهد در صورت تخلف تاجر از شرایط توافق شده، از ادامه اجرای قرارداد خودداری کنند و مسیر قانونی را برای وصول مطالبات خود در پیش گیرند. دادگاه پس از اثبات عدم اجرای تعهدات توسط تاجر، حکم به فسخ قرارداد ارفاقی میدهد. این حکم معمولاً به معنای بازگشت به مرحله تصفیه اموال ورشکسته و تقسیم داراییها بین طلبکاران بر اساس اولویتهای قانونی است. نتیجه فسخ قرارداد ارفاقی برای تاجر ورشکسته میتواند زیانبار باشد، زیرا از مزایای توافق مانند مهلت یا تخفیف در پرداخت محروم میشود و طلبکاران حق دارند تمام مطالبات خود را بهطور کامل از محل داراییهای او پیگیری کنند. بنابراین، پایبندی دقیق به مفاد قرارداد ارفاقی برای تاجر حیاتی است.