قرارداد ارفاقی توافقی است که بین تاجر ورشکسته و بیشتر طلبکارهایش بسته میشود تا نحوه پرداخت بدهیها را مشخص کند. وقتی دادگاه این قرارداد را تصدیق کند، برای دو گروه از طلبکارها لازمالاجرا میشود: اول آنهایی که در جلسه رأی به نفع قرارداد دادهاند (اکثریت)، دوم آنهایی که ظرف ده روز پس از تصدیق، قرارداد را امضا کنند. این طلبکارها دیگر نمیتوانند بیش از آنچه در قرارداد تعیین شده از تاجر طلب داشته باشند. اما طلبکارهایی که نه جزو اکثریت بودهاند و نه ظرف ده روز قرارداد را امضا کردهاند، وضعیت متفاوتی دارند. این گروه فقط میتوانند به نسبت دارایی تاجر، سهم خود را دریافت کنند. برای مثال اگر دارایی تاجر فقط بیست درصد بدهیها را پوشش دهد، این طلبکاران هم بیست درصد میگیرند. با این حال حق ندارند بعداً باقی طلب خود را از تاجر بخواهند، مگر اینکه اول همه طلب آن دسته از طلبکارانی که در قرارداد شرکت کردهاند یا ظرف ده روز آن را امضا کردهاند، به طور کامل پرداخت شود. یعنی تا وقتی که آن طلبکارها راضی نشدهاند، این گروه نمیتوانند بقیه طلبشان را دنبال کنند.