وقتی یک تاجر ورشکسته میشود، اموال و داراییهای او باید به نفع طلبکاران مدیریت شود. این ماده سه وضعیت را مشخص میکند که در آنها مدیر تصفیه میتواند بدون نیاز به حکم دادگاه، نسبت به فروش یا استفاده از اموال اقدام کند: اول، کالاهایی که به زودی فاسد میشوند یا از ارزش آنها کم میشود؛ دوم، کالاهایی که نگهداری شان به صرفه نیست و هزینه بیشتر از سود دارد؛ و سوم، به کار انداختن سرمایه تاجر ورشکسته برای ادامه کسبوکار. در هر سه حالت، مدیر تصفیه باید از عضو ناظر (که نماینده طلبکاران است) اجازه بگیرد. این اختیار به مدیر تصفیه کمک میکند تا از ضرر بیشتر جلوگیری کند و داراییها را به بهترین شکل ممکن حفظ نماید. منظور از «به کار انداختن سرمایه» این است که اگر مثلاً تاجر ورشکسته کارخانهای دارد که هنوز میتواند تولید کند، مدیر تصفیه با اجازه عضو ناظر میتواند آن را راهاندازی کند تا از سرمایه حداکثر استفاده را ببرد.