وقتی بدهی سررسید شود و قابل پرداخت باشد، بر اساس این ماده، ضامن میتواند طلبکار را مجبور کند که یا طلبش را از بدهکار اصلی بگیرد یا از ضمانت صرفنظر کند. این حق حتی در مواردی که خود ضمانت مدتدار (موجل) بوده نیز برای ضامن وجود دارد. به عبارت دیگر، ضامن نیازی نیست تا پایان مدت ضمانت صبر کند و به محض حال شدن دین میتواند تکلیف خود را روشن نماید. این اختیار به ضامن کمک میکند تا بیجهت در وضعیت تعهد باقی نماند و بتواند طلبکار را وادار به اقدام کند. اگر طلبکار از دریافت طلب از بدهکار خودداری کند یا رضایت به انصراف از ضمان ندهد، ضامن میتواند از ضمانت خارج شود. نتیجه عملی این ماده، ایجاد تعادل میان حقوق ضامن و طلبکار و جلوگیری از معطل ماندن ضامن است.