ضمانت یک تعهد فرعی است و به دِین اصلی وابسته است. یعنی تا زمانی که بدهی اصلی پابرجاست، ضامن مسئول است. به محض اینکه بدهی اصلی به هر دلیلی از بین برود، مثل اینکه بدهکار آن را پرداخت کند، ابرا شود (بستانکار از حق خود بگذرد)، یا تهاتر شود (دو دِین متقابل یکدیگر را خنثی کنند)، تعهد ضامن هم خودبهخود از بین میرود. در این حالت، طلبکار دیگر نمیتواند برای وصول طلب خود به ضامن مراجعه کند. نتیجه عملی این ماده این است که ضامن حق دارد از بدهکار اصلی بخواهد که دِین را بپردازد تا خودش از زیر بار مسئولیت خارج شود. همچنین اگر طلبکار بدون رضایت ضامن به بدهکار مهلت بیشتری بدهد یا از حق خود بگذرد، ضامن بری میشود. پس ضامن باید مراقب باشد که طلبکار با بدهکار اصلی تبانی نکند تا بار دِین به دوش او بماند.