ضمان حال به ضمانی گفته میشود که در آن پرداخت دین، بدون تعیین مدت یا تاریخ مشخصی، فوری و قابل مطالبه است. بر پایه این ماده، چنین ضمانی از قاعدهای که در مواد پیشین (مانند ماده ۴۰۵) درباره ضمان مدتدار یا مشروط بیان شده، خارج میشود. به عبارت دیگر، در ضمان حال، ضامن نمیتواند برای پرداخت دین مهلت یا شرط خاصی را از طلبکار بخواهد و طلبکار حق دارد بلافاصله پس از ضمانت، دین را از ضامن مطالبه کند. این استثنا در عمل به این معناست که اگر شخصی بهعنوان ضامن حال پای قرارداد ضمان را امضا کند، دیگر نمیتواند ادعا کند که تا فلان تاریخ یا تا انجام فلان شرط، پولی پرداخت نخواهد کرد. طلبکار میتواند در هر زمان که بخواهد، مبلغ ضمانتشده را از او بخواهد. البته ضامن همچنان حق دارد پس از پرداخت، برای باز پس گرفتن وجه از بدهکار اصلی اقدام کند، اما این موضوع ارتباطی با رابطه او و طلبکار ندارد.