در قانون تجارت، «قائممقام تجارتی» کسی است که از طرف صاحب یک تجارتخانه (رییس تجارتخانه) اجازه دارد تا به جای او در کارهای تجاری تصمیم بگیرد و عمل کند. این ماده میگوید که چنین شخصی نمیتواند بدون اجازه صاحب تجارتخانه، فرد دیگری را به عنوان نایب خود منصوب کند و تمام اختیارات تجارتخانه را به او واگذار نماید. به عبارت دیگر، قائممقام نمیتواند اختیارات خود را یکجا به شخص ثالث تفویض کند. نتیجه این قانون آن است که اگر قائممقام بدون گرفتن اجازه از رییس تجارتخانه، کسی را به عنوان نایب خود در همه امور بگمارد، این اقدام از نظر قانونی معتبر نخواهد بود و رییس تجارتخانه میتواند آن را رد کند. البته این ممنوعیت به مواردی برمیگردد که قائممقام بخواهد تمام اختیارات را به دیگری بدهد؛ اما اگر برای کاری خاص یا در موارد اضطراری نیاز به کمک داشته باشد، معمولاً منع قانونی ندارد، مگر اینکه در قرارداد یا اساسنامه تجارتخانه طور دیگری تعیین شده باشد.