در قانون تجارت، گاهی یک تاجر به جای آنکه به یک نفر وکالت بدهد، چند نفر را به عنوان «قائممقام تجارتی» خود تعیین میکند. این ماده میگوید که میتوان این اختیار را به صورت جمعی به چند نفر داد، به این شرط که همهٔ آنها با هم امضا کنند تا شرکت یا تجارتخانه ملزم به انجام کار شود. یعنی اگر فقط یک نفر از میان آنها امضا کند، آن امضا برای تجارتخانه الزامآور نیست. اما نکته مهم در مورد اشخاص ثالث است؛ یعنی کسانی که با تجارتخانه معامله میکنند و از این محدودیت خبر ندارند. اگر تجارتخانه بخواهد در برابر این افراد به این شرط استناد کند که «تا همه امضا نکنند، تعهدی نداریم»، باید ثابت کند که این شرط را قبلاً طبق مقررات وزارت دادگستری به ثبت رسانده و به اطلاع عموم رسانده است. در غیر این صورت، در برابر طرف معاملهای که از این قید بیخبر بوده، نمیتواند از آن استفاده کند و امضای یک نفر از قائممقامها برای او الزامآور خواهد بود.