طبق این قانون، اگر کالایی که به شرکت حمل و نقل سپرده شده گم شود یا از بین برود، شرکت حمل و نقل موظف است قیمت آن را بپردازد. اما چند حالت وجود دارد که شرکت از این مسئولیت رها میشود: اول اینکه ثابت کند کالا به خاطر عیب ذاتی خودش از بین رفته؛ دوم اینکه ثابت کند فرستنده یا گیرنده در این اتفاق مقصر بودهاند؛ سوم اینکه ثابت کند دستوراتی که فرستنده یا گیرنده داده باعث این اتفاق شده؛ و چهارم اینکه ثابت کند حادثهای رخ داده که حتی یک شرکت حمل و نقل حرفهای هم نمیتوانست از آن جلوگیری کند. در واقع، شرکتهای حمل و نقل میتوانند با اثبات این موارد از پرداخت خسارت معاف شوند. نکته مهم دیگر این است که فرستنده و شرکت حمل و نقل میتوانند در قرارداد خود مبلغ خسارت را کمتر یا بیشتر از قیمت واقعی کالا تعیین کنند. پس اگر در قرارداد مبلغ خاصی به عنوان خسارت تعیین شده باشد، همان مبلغ ملاک پرداخت خواهد بود، نه قیمت کامل کالا. این قانون برای محافظت از هر دو طرف تنظیم شده و به آنها اجازه میدهد بر اساس توافق خود عمل کنند.