فرض کنید شما به یک حقالعملکار دستور میدهید کالایی را برایتان بخرد یا بفروشد. اگر بعد از دادن این دستور، نظرتان عوض شود و دستور را لغو کنید، حقالعملکار تا زمانی که از این لغو با خبر نشده، نمیتواند خودش آن کالا را از طرف خودش بخرد یا به خودش بفروشد. یعنی تا پیش از اطلاع از انصراف شما، او حق ندارد نقش خریدار یا فروشنده شخصی را بازی کند و معامله را به نام خود انجام دهد. این قانون برای جلوگیری از سوءاستفاده حقالعملکار وضع شده. اگر او پیش از آگاهی از لغو دستور، خودش وارد معامله شود، ممکن است منافع شما را قربانی منافع خودش کند. مثلاً اگر شما دستور فروش کالایی را با قیمت مشخص داده باشید، او نباید همان کالا را به قیمت پایینتر برای خودش بخرد و بعداً به شما بگوید معامله انجام نشده. نتیجه این ماده آن است که حقالعملکار باید صبر کند تا از وضعیت دستور مطمئن شود. اگر بعد از اطلاع از لغو، هنوز معاملهای انجام نداده باشد، دیگر نمیتواند به عنوان خریدار یا فروشنده شخصی عمل کند. در غیر این صورت، معامله او بر خلاف قانون بوده و شما میتوانید اعتراض کنید.