این اختیار ویژه برای حقالعملکارهایی است که از طرف مشتری (آمر) مأمور خرید یا فروش کالا یا اوراق بهاداری میشوند که قیمت رسمی و مشخصی در بورس یا بازار دارند. در چنین شرایطی، اگر آمر دستور خاصی نداده باشد، حقالعملکار میتواند خودش جای فروشنده بنشیند و کالای مورد نظر را از خودش به آمر بفروشد، یا برعکس، خودش جای خریدار بایستد و کالایی را که آمر میخواهد بفروشد، خودش بخرد. نکته اصلی این است که این کار فقط در مورد اموالی مجاز است که نرخشان در بازار شفاف و قابل استعلام باشد، مانند سهام شرکتهای بورسی یا کالاهای دارای مظنه بازاری. هدف از این قانون سرعت بخشیدن به معامله و جلوگیری از مراجعه به شخص ثالث است، به شرطی که آمر صریحاً مخالفت نکرده باشد. اگر آمر بگوید «نباید خودت بخری یا بفروشی»، حقالعملکار دیگر نمیتواند از این اختیار استفاده کند. در عمل، این ماده به حقالعملکار اجازه میدهد در نقش فروشنده یا خریدار ظاهر شود و معامله را انجام دهد. اما باید توجه داشت که او همچنان تعهدات یک نماینده را دارد و باید به نفع آمر عمل کند. اگر قیمت بازار تغییر کند، او موظف است کالا را به نرخ منصفانه روز تحویل دهد و نمیتواند از این اختیار سوءاستفاده کند.