بر اساس این ماده، یک حقالعملکار (نمایندهای که به حساب خود ولی به دستور دیگری معامله میکند) الزامی به بیمه کردن کالاهایی که موضوع معامله هستند ندارد. این یعنی اگر کسی به یک حقالعملکار مأموریت خرید یا فروش کالایی را بدهد، آن نماینده موظف نیست بهطور خودکار برای آن کالا بیمنامه تهیه کند. تنها در صورتی که شخص آمر (کسی که دستور معامله را داده) صریحاً به حقالعملکار دستور بیمه کردن اموال را بدهد، تکلیف بیمه ایجاد میشود. در غیر این صورت، اگر کالا در جریان معامله یا حمل دچار خسارت شود، حقالعملکار در قبال نداشتن بیمه مسئولیتی ندارد. بنابراین بار تصمیمگیری درباره بیمه بر عهده آمر است که باید نیاز خود را به نماینده اعلام کند.