در قانون تجارت، «حقالعملکار» به شخصی گفته میشود که از طرف شخص دیگری (که «آمر» نامیده میشود) اقدام به خرید یا فروش کالا یا انجام معامله میکند، اما این کار را به نام خودش انجام میدهد، نه به نام آمر. به عبارت دیگر، در قراردادهایی که حقالعملکار با طرف سوم منعقد میکند، نام خود او به عنوان طرف معامله درج میشود، در حالی که از نظر مالی و اقتصادی، سود و زیان معامله برای آمر است. نکته کلیدی این است که رابطه میان حقالعملکار و آمر یک رابطه قراردادی است. حقالعملکار در قبال خدماتی که انجام میدهد، مبلغی را به عنوان «حقالعمل» (دستمزد یا کارمزد) از آمر دریافت میکند. این نوع رابطه در بازرگانی بسیار رایج است، مثلاً در جایی که یک تاجر کالایی را از طرف شخص دیگری میفروشد اما فاکتور را به نام خود صادر میکند. سود و زیان حاصل از معامله مستقیماً متوجه آمر است و حقالعملکار تنها مستحق دریافت کارمزد توافقشده خواهد بود. اگر حقالعملکار در انجام وظایف خود کوتاهی کند یا خسارتی به آمر وارد کند، طبق قواعد عمومی مسئولیت قراردادی پاسخگو خواهد بود. همچنین، طرف سوم (شخصی که با حقالعملکار معامله کرده) تنها میتواند به حقالعملکار مراجعه کند، نه به آمر، زیرا معامله به نام حقالعملکار انجام شده است. در صورت بروز اختلاف، تشخیص دقیق حقوق و تعهدات هر یک از طرفین بر اساس قرارداد منعقده میان آنها و نیز قواعد تکمیلی مندرج در قانون تجارت صورت میگیرد.