در قراردادهای دلالی، گاهی طرفین توافق میکنند که هر هزینهای که دلال در مسیر انجام معامله متحمل میشود، باید توسط کارفرما به او بازپرداخت شود. طبق این حکم قانونی، حتی اگر معامله نهایی به سرانجام نرسد و منعقد نشود، دلال همچنان حق دریافت این هزینهها را دارد. به عبارت دیگر، تعهد کارفرما به پرداخت مخارج دلال، منوط به موفقیتآمیز بودن معامله نیست. این قاعده فقط محدود به توافق صریح طرفین نیست. اگر در یک شهر یا منطقه، عرف و رویه رایج تجاری این گونه باشد که دلالان مخارج خود را از کارفرما دریافت میکنند، حتی بدون وجود شرطی در قرارداد، کارفرما موظف به پرداخت این هزینهها خواهد بود. منظور از «عرف تجارتی محل» همان رویهای است که در میان فعالان اقتصادی آن منطقه به عنوان یک قانون نانوشته پذیرفته شده است. برای مثال، اگر دلالی برای مذاکره با یک فروشنده به شهر دیگری سفر کند و هزینه بلیط و اقامت بدهد، اما معامله به هر دلیلی انجام نشود، چنانچه پرداخت این مخارج در قرارداد شرط شده یا عرف تجاری محل چنین حکمی کند، کارفرما باید این هزینهها را به دلال بپردازد. در غیر این صورت، دلال تنها در صورت انجام معامله مستحق دریافت حقالزحمه (حق کمیسیون) است و هزینههایش به عهده خودش خواهد بود.