این ماده ناظر به وضعیتی است که سند تجاری گمشدهای پیدا میشود و دارنده آن ادعای دریافت وجه را دارد. اگر این پیدا شدن پیش از پایان مدت مرور زمان (یعنی همان مهلت قانونی که پس از آن دیگر نمیتوان وجه را مطالبه کرد) اتفاق بیفتد، دادگاه طبق روال ماده ۳۲۸ رفتار میکند؛ یعنی ابتدا دارنده جدید را ملزم به ارائه تضمین مناسب میکند و سپس وجه را به او میپردازد. اما اگر سند پس از پایان آن مدت پیدا شود، دیگر نوبت به این تشریفات نمیرسد و وجهی که در صندوق دادگاه به امانت گذاشته شده بود، به همان کسی داده میشود که پیشتر ادعای خود را ثابت کرده و وجه را مطالبه نموده بود. منظور از «مدت مرور زمان» در اینجا همان دورهای است که قانون برای مطالبه وجه اسناد تجاری مانند برات و سفته تعیین کرده است. پس از گذشتن این مدت، دارنده سند دیگر نمیتواند وجه را از طریق قانونی وصول کند. بنابراین این ماده تکلیف روشنی را برای شرایطی تعیین میکند که سند گمشده پس از صدور حکم پرداخت و قبل یا بعد از پایان مهلت قانونی پیدا شود. در عمل اگر شما سندی را گم کرده باشید و دادگاه پس از تشریفات قانونی، وجه آن را از صادرکننده گرفته و در صندوق خود امانت گذاشته باشد، دو حالت پیش میآید: اگر سند پیش از پایان مرور زمان پیدا شود، دارنده جدید باید تضمین بدهد تا وجه را بگیرد. اما اگر پس از پایان آن مدت پیدا شود، وجه به همان شخص اولی که ادعایش ثابت شده تعلق میگیرد و سند پیدا شده دیگر اعتبار حقوقی برای مطالبه نخواهد داشت.