چک یک سند مالی است که شخصی به نام صادرکننده آن را امضا میکند و به دیگری میدهد. به این ترتیب صادرکننده به کسی که چک به نام او صادر شده (گیرنده چک) اجازه میدهد مبلغی را از حساب بانکی صادرکننده برداشت کند. شرط اصلی این است که صادرکننده در همان بانکی که چک را کشیده است پول کافی داشته باشد. ماده ۳۱۰ قانون تجارت چک را اینگونه تعریف کرده: نوشتهای که صادرکننده به استناد آن تمام یا بخشی از پول خود را که نزد بانک (محالعلیه) دارد به خودش بازپس بدهد یا به شخص دیگری واگذار کند. به عبارت دیگر چک ابزاری برای برداشت پول از حساب بانکی است و صادرکننده نمیتواند چکی بکشد بدون اینکه در آن بانک موجودی داشته باشد. این تعریف پایه و اساس استفاده از چک در مبادلات مالی است و نشان میدهد چک یک وسیله پرداخت معتبر محسوب میشود به شرطی که صادرکننده واقعاً در بانک پول داشته باشد. اگر صادرکننده بدون موجودی چک بکشد، مرتکب عمل خلاف قانون شده و ممکن است مسئولیت کیفری پیدا کند.