این ماده تکلیف براتهایی را که در خارج از ایران صادر شدهاند روشن میکند. برای چنین براتی، شرایط اصلی و بنیادی آن (مانند لزوم ذکر مبلغ، تاریخ، امضا و...) تابع قانون کشوری است که برات در آن صادر شده. اما تعهداتی که بعداً روی همان برات ایجاد میشود - مثل ظهرنویسی، ضمانت یا قبولی - اگر در کشور دیگری صورت بگیرد، تابع قانون همان کشور خواهد بود. با این حال، یک استثنای مهم وجود دارد: اگر شرایط اصلی برات یا تعهدات بعدی آن مطابق قانون ایران درست و معتبر باشد، کسانی که در ایران روی آن برات تعهدی پذیرفتهاند (مثلاً به عنوان ظهرنویس یا ضامن) نمیتوانند به بهانهای که آن شرایط یا تعهدات قبلی طبق قانون خارجی باطل بوده، از زیر بار مسئولیت خود شانه خالی کنند. به عبارت دیگر، قانون ایران برای تعهداتی که در داخل کشور ایجاد میشود ملاک اعتبار است، نه قوانین خارجی.