این ماده به وضعیتی میپردازد که یک برات یا سفته (که در قانون تجارت «نسخه» نامیده میشود) گم شده باشد، اما روی آن نسخه گمشده، قبولی (یعنی امضای شخصی که باید وجه را بپردازد) نوشته شده باشد. در این حالت، دارندهٔ سند برای دریافت وجه خود نمیتواند مستقیماً از روی نسخههای دیگر (که نسخههای یدکی یا کپیهای رسمی سند هستند) اقدام به مطالبه کند. او باید ابتدا از دادگاه حکم بگیرد و همچنین یک ضامن معتبر معرفی کند تا بتواند از طریق آن نسخههای دیگر وجه خود را دریافت نماید. هدف از این قانون جلوگیری از سوءاستفاده و پرداخت دو یا چندبارهٔ وجه یک سند است. چون اصل سند گم شده، ممکن است شخص دیگری آن را پیدا کرده و مجدداً وجهی دریافت کند. بنابراین، قانون با الزام به حکم دادگاه و ضامن، از متعهد (کسی که باید پول را بدهد) محافظت میکند و تضمین میکند که اگر بعداً اصل سند پیدا شد و کسی دیگر آن را ارائه داد، متضرر نشود. ضامن در اینجا نقش تضمینکننده را دارد که اگر چنین اتفاقی افتاد، خسارت متعهد را جبران کند. در عمل، این ماده به دارندگان برات و سفته یادآوری میکند که نگهداری صحیح از اسناد تجاری اهمیت زیادی دارد. اگر سندی که روی آن قبولی درج شده گم شود، روند دریافت وجه پیچیدهتر میشود و نیاز به اقدام قضایی و معرفی ضامن دارد. بنابراین، بهتر است همیشه از اسناد تجاری خود کپی یا تصویربرداری کنید و آنها را در جای امنی نگهداری نمایید.