این ماده دو نوع سهم را از هم جدا میکند: سهم نقدی و سهم غیرنقدی. سهم نقدی همان سهامی است که در ازای پرداخت پول نقد به شرکت داده میشود. اما سهم غیرنقدی وقتی به وجود میآید که شخص به جای پول، دارایی دیگری مانند یک کارخانه، حق امتیاز یک اختراع، یا هر مال باارزش دیگری به شرکت بیاورد. برای مثال، اگر کسی یک دستگاه تولیدی را به شرکت بدهد و در عوض سهام بگیرد، آن سهم غیرنقدی محسوب میشود. این تفکیک از آن جهت اهمیت دارد که ارزیابی و پذیرش سهم غیرنقدی معمولاً با تشریفات بیشتری همراه است تا از تضییع حقوق سایر سهامداران جلوگیری شود. در عمل، سهام غیرنقدی باید توسط کارشناس رسمی قیمتگذاری شود و ارزش آن به تأیید مجمع عمومی برسد. اگر این تشریفات رعایت نشود، ممکن است بعدها اختلافاتی درباره ارزش واقعی سهم پیش بیاید. قانون تجارت با این ماده میخواهد بگوید که سرمایه شرکت فقط پول نقد نیست و هر مال ارزشمندی که قابل تقویم باشد میتواند به عنوان آورده و در ازای سهم پذیرفته شود. این انعطاف به شرکتها کمک میکند تا از داراییهای غیرنقدی برای تأمین سرمایه خود استفاده کنند.