اگر دارندهٔ یک برات (چک یا سفته) به شخصی که برات را قبول کرده (یعنی قبولی نوشته) مهلت بیشتری برای پرداخت بدهد، دیگر نمیتواند به امضاکنندگان قبلی برات – مثل ظهرنویسها و شخصی که برات را صادر کرده – مراجعه کند، مگر اینکه آنها با این مهلت اضافی موافقت کرده باشند. به بیان دیگر، وقتی دارنده برات به پذیرنده فرصت تازهای میدهد، حق خود را برای مطالبه از ضامنهای قبلی از دست میدهد، چون آنها روی سررسید اولیه حساب کردهاند.