در براتهایی که مدت پرداخت آنها «به وعده از رؤیت» تعیین شده، روزی که برات به دارنده یا شخص ثالث ارائه میشود (روز رؤیت) جزئی از مدت سررسید محسوب نمیشود. برای مثال اگر برات به وعده ده روز از رؤیت صادر شده باشد، اولین روزی که برات دیده میشود در این ده روز به حساب نمیآید و سررسید، یازده روز پس از ارائه خواهد بود. همین قاعده برای براتهایی که به وعده از تاریخ صدور تعیین میشوند نیز صادق است: روزی که برات صادر گردیده جزو مدت محاسبه نمیشود. بنابراین در یک برات بیست روزه از تاریخ مثلاً ۵ فروردین، مبدأ محاسبه ۶ فروردین خواهد بود و سررسید در ۲۵ فروردین قرار میگیرد نه ۲۴ فروردین. منطق قانونگذار از این قاعده آن است که دارنده برات بتواند از تمام روزهای وعده بهرهمند شود و روز شروع (رؤیت یا صدور) به عنوان روز کامل در مدت گنجانده نشود تا حق او تضییع نگردد.