این ماده میگوید که یک برات (نوعی چک یا سفته تجاری) را میتوان با چند شیوهٔ مختلف برای تاریخ پرداخت تنظیم کرد. پرداخت میتواند «به رویت» باشد، یعنی هر وقت دارندهٔ برات آن را ارائه دهد، فوراً باید پرداخت شود. یا میتواند «به وعده» باشد، یعنی صاحب برات باید مدت معینی صبر کند؛ مثلاً ده روز یا دو ماه بعد از تاریخی که برات را دیده یا بعد از تاریخی که برات صادر شده است. همچنین میتوان تاریخ پرداخت را یک روز مشخص در آینده تعیین کرد، مثل بیست و پنجم اسفند ۱۴۰۴. این تنوع در تعیین سررسید به طرفهای معامله اجازه میدهد بر اساس نیاز خود و اعتباری که به هم دارند، شیوهٔ پرداخت را انتخاب کنند. مثلاً فروشندهای که به خریدار اعتماد دارد ممکن است براتی با سررسید چند ماهه بپذیرد، در حالی که برای معاملهٔ نقدی برات «به رویت» مناسبتر است. در هر صورت، تاریخ پرداخت باید در خود برات به روشنی مشخص شده باشد تا قابل مطالبه و اجرا باشد.