چنین شرطی در واقع به این معناست که شخصی که برات را قبول کرده، اگرچه با قید یک شرط خاص قبولی خود را اعلام کرده، باز هم در همان محدوده شرط، مسئولیت پرداخت مبلغ برات را بر عهده دارد. برای مثال اگر روی برات نوشته شود «قبول میشود به شرط آنکه پرداخت در تهران انجام شود»، گیرنده برات نمیتواند در شهر دیگری پرداخت را مطالبه کند. نکته عملی این است که دارنده برات در صورت مشاهده چنین قبولی مشروط، میتواند علیه ظهرنویسان و صادرکننده برات به دلیل نکول (عدم قبول کامل) اقدام کند. همزمان، حق مراجعه به شخصی که قبولی مشروط را نوشته نیز دارد، اما فقط تا همان اندازهای که خودش قبول کرده است. پس در عمل، دو راه همزمان پیش روی دارنده برات قرار میگیرد: یک راه مراجعه به مسئولان تضامنی برات (صادرکننده و ظهرنویسان) به دلیل نکول، و راه دیگر مراجعه به قبولکننده مشروط در چارچوب شرطی که نوشته است.